ديوان “اغوار النفس” الفصل‏ ‏الثالث: الخــلاص

نشرة “الإنسان والتطور”

الأحد: 25-1-2026

السنة التاسعة عشر

العدد:  6721

 

ديوان “اغوار النفس”^([1])

الفصل‏ ‏الثالث

الخــلاص

  

(1)

 ‏ليه‏   ‏يامهْ؟‏ ‏   كان   ‏ ‏ليهْ‏؟

لما‏ ‏انتى ‏”ما‏ نْتِيشْ‏” ‏كان‏ ‏ليه‏‏؟‏ ‏

أنا‏ ‏ذنبى ‏إيه‏ ‏؟

أنا‏ ‏مين‏ ‏؟‏ ‏أنا‏ ‏فين‏ ‏؟‏ ‏أنا‏ ‏كام‏ ‏يامه؟

أنا‏ ‏إيه‏ ‏؟ 

= ‏جرى ‏إيه‏ ‏يا‏ ‏ابنى ‏يا‏ ‏حبة‏ ‏عيني؟‏ ‏طب‏ ‏ما‏ ‏انْتَ‏ ‏أهه‏!‏

بقى ‏دا‏ ‏اسمه‏ ‏كلام

ما‏ ‏هو‏ ‏كله‏ ‏تمام

جرى ‏إيه‏ !‏

يا‏ ‏جدع‏ ‏يا‏ ‏أمير‏ ‏ياللى ‏بـتــدى،‏

إوعى ‏تهّدي‏.‏

تنك‏ ‏إدّى،

‏بكره‏ ‏تعدي‏.‏

ياسلام‏ ‏ياولد‏.‏

ما‏ ‏فى ‏زيَّـك‏ ‏حد‏.‏

ماتفكرشى، ‏دا‏ ‏الفكر‏ ‏مرار‏.‏

ودا‏ ‏بير‏ ‏يابنى ‏وما‏ ‏لوهشى ‏قرار‏.‏

‏- ‏بسّ‏ ‏يامه‏ ‏لو‏ ‏قلتى ‏ليه‏ ‏؟‏ ‏

‏        ‏كان‏ ‏ليه‏ ‏؟

‏= ‏جرى ‏إيه‏ ‏؟‏ ‏فيه‏ ‏إيه‏ ‏؟‏ ‏

‏(‏كان‏ ‏ليه‏ ‏؟‏ ‏كان‏ ‏ليه‏ ‏؟‏) ‏

دِهْدِىْ‏! ‏هِيَّا‏ “‏عامْلَه‏”‏؟

ولاَّ ‏انا‏ ‏قصـدى ‏؟‏ ‏دِهْدِى !!‏

(2)

‏- ‏علشان‏ ‏يامّه‏ ‏مش‏ ‏على ‏بالك‏، ‏أنا‏ ‏حاحكيلـك‏:‏

أنا‏ ‏خَدْت‏ ‏الدنيا‏ ‏معاكــى ‏بيكى،‏

من‏ ‏ورا‏ ‏ضهرك‏،‏

مش‏ ‏زرع‏ ‏شطانى،‏

مع‏ ‏إن‏ ‏ماحدش‏ ‏ورانى،‏

 

ولا‏ ‏حد‏ ‏عـرف‏ ‏أنا‏ ‏باعمل‏ ‏إيه‏،‏

أو‏ ‏ليه‏ ‏أو‏ ‏فين‏.‏

لكنىِّ ‏لما‏ ‏بقيت‏”‏هُوَّه‏”،‏قالوا‏:‏

‏ ‏ياسلام‏!‏

دا‏ ‏شَبَهُو‏ ‏تمام‏،‏

‏ ‏ما‏ ‏احنا‏ ‏عارفين‏ ‏كده‏ ‏مالأول‏،‏

وبـنـخـزى ‏العين‏.‏

= ‏دا‏ ‏صحيح‏ ‏يا‏ ‏بنى:‏

أنا‏ ‏كنت‏ ‏خايفه‏ ‏عليك‏ ‏مالعين

الناس‏ ‏دول‏ ‏شر‏.‏

ما‏ ‏وراهم‏ ‏يابنى ‏إلا‏ ‏القــرّ‏.‏

هوا‏ ‏انا‏ ‏كان‏ ‏قصدى ‏ياضناي

‏ ‏يا‏ ‏حبة‏ ‏عينى ‏؟‏ !‏

ماتفكرشى ‏دا‏ ‏الفكر‏ ‏مرار‏،‏

ودا‏ ‏بير‏ ‏يابنى ‏وما‏ ‏لوهشى ‏قرار‏.‏

(3)

‏ياريت‏ ‏يامَّه‏ ‏كان‏ ‏فِكْر‏ ‏وْبَسْ‏.‏

دى ‏حاجاْت‏ ‏من‏ ‏جُوَّه‏ ‏وبتتحَسَّ‏.‏

ياما‏ ‏نـِفسِى ‏يامّه‏ ‏اصرخ‏ ‏واتفـش‏.‏

جوايا‏”‏يامّه‏ ‏ما‏ ‏بيرحمش‏،‏

ولا‏ ‏ليَّا‏ ‏يامّه‏ ‏فيها‏ ‏ذنب‏،‏

ولا‏ ‏قادر‏ ‏اختار‏:‏ 

يَاتْلَيِّسْ‏ ‏يامَّهْ‏ ‏ولاشوفشى، ‏

يارجع‏ ‏الأوّل‏ ‏وأدوّر‏،‏

واحبل‏ ‏واولـد‏:

نفسى ‏مـن‏ ‏أول‏، ‏وجديد‏،‏

وابدى ‏وأعيد‏.‏

واتألم‏ ‏واصرخ‏ ‏من‏ ‏تانى ‏لو‏ ‏حد‏ ‏سِمِعْ‏.‏

واشرب‏ ‏من‏ ‏شهد‏ ‏الحنيه‏.‏

من‏ ‏وِش‏ ‏سِـمـِحْ

‏= ‏وان‏ ‏ما‏ ‏حصلشى ‏؟؟‏!! ‏

‏- ‏حايكون‏ ‏أهون‏ ‏من‏ ‏دا‏ ‏اللى ‏حصل‏،‏

يعنى ‏عاجْبِكْ‏ ‏؟

‏= ‏واللهِ‏ ‏يا‏ ‏ابنى ‏مانِى ‏فاهمه‏، ‏

يمكن‏ ‏عاميه‏،

دى ‏الدنيا‏ ‏ضلام‏.‏

والناس‏ ‏الشر‏ ..‏

لم‏ ‏يبطل‏ ‏يوم‏ ‏فى ‏لسانهم‏ ‏قر‏،‏

ياكلوك‏ ‏يا‏ ‏ابنى ‏لحمه‏ ‏طريه‏،‏

ويقولوا‏ “‏يا‏ ‏روحى ‏عليه‏ ‏كان‏ ‏زين‏”.‏

ليه‏ ‏يا‏ ‏ابنى ‏كده؟

بـتـعرض‏ ‏نفسك‏ ‏لِنْيابَهْم‏.‏

ياكْلُوكْ ‏يا‏ ‏ابنى،‏

ويْغَمِّـسُوا‏ ‏بيَّا ‏ورحمة‏ ‏ابوك‏. ‏ 

(4)

‏- ‏لأ‏ .. ‏ياختى ‏مانيش‏ ‏خايف‏ ‏منهم‏،‏

أنا‏ ‏مستبيع‏.‏

الدنيا‏ ‏بْخير‏، ‏وانا‏ ‏مِسْتَبْيَعْ‏.‏

أنا‏ ‏حابقى ‏أبويا‏ ‏وأمّى ‏كمان‏.‏

أنا‏ ‏حاْبقى ‏كتير‏.‏

أنا‏ ‏حابقى ‏الناس‏.‏

أنا‏ ‏حابقى ‏الحب‏.‏

أنا‏ ‏حابقى “‏أنا‏”. ‏

إزاى؟

ما‏ ‏اعرفش‏. ‏

أنا‏ ‏عارف‏ ‏إنى ‏حاكون‏، ‏وأصير‏،‏

ربنا‏ ‏ستار‏، ‏ربنا‏ ‏دا‏ ‏كبير‏.‏

بكره‏ ‏تشوفى، ‏…لأ‏ ‏دلوقتى:

 

غَـصْـبِـنْ‏ ‏عنهم‏،

غـصـبـن‏ ‏عني‏،

غـصـبـن‏ ‏عَنِّكْ‏.‏

‏= ‏غـصـبـن‏ ‏عنى ‏؟‏ ! ‏

وانا‏ ‏بِدّى ‏أشوفك‏ ‏سيد‏ ‏الكلْ‏،‏

.. بَسْ

-‏ ما‏ ‏بَسِّشْ‏،‏

ولا‏ ‏سِيد‏ ‏الكل‏ ‏ولا‏ ‏دِيْلهم

أنا‏ ‏حاخد‏ ‏حقى ‏من‏ ‏عينهم:‏ ‏

من‏ ‏بسمة‏ ‏طفل‏،‏

أو‏ ‏حِـنّـية‏ ‏خالتى ‏أم‏ ‏الخير‏ ‏بياعة‏ ‏الفجل‏،‏

أو‏ ‏”عم‏ ‏عَلِى” ‏واقف‏ ‏يضحك‏ ‏ورا‏ ‏قدرة‏ ‏فولْ‏،‏

أو‏ ‏حتى ‏نهيق‏ ‏جَحْش‏ ‏العمدهْ‏.‏

أو‏ ‏من‏ ‏هَمْسِةْ‏ ‏ورقِـةْ‏ ‏ورده‏،‏

من‏ ‏أيها‏ ‏حاجة‏ ‏اسمها‏ ‏عايشه‏،‏

بتقول‏ ‏أنا‏ ‏اهه‏،‏ أنا فيَّا حياهْ

حا‏ ‏شعر‏ ‏بالنبضة‏ ‏وبالرعشة‏، ‏من‏ ‏أى ‏كلام‏،‏

وحاعيش‏ !!!

‏= ‏والله‏ ‏يا‏ ‏بنى ‏محتاره‏ ‏معاك‏.‏

ما‏ ‏تعيش‏.‏

مين‏ ‏حايشك‏ ‏بس‏ ‏؟

(5)

‏- ‏ما‏ ‏حايِشَنِيشِي

ما‏ ‏انا‏ ‏عايِشْ‏ ‏اهُـهْ‏،‏

بس‏ ‏ادْعِى ‏لى ،‏

أنا‏ ‏كنت‏ “‏خلاص‏”،‏

بس‏ ‏بفضلِكْ‏ ‏ربِّنا‏ ‏قالها‏،‏

‏ ‏ولقيت‏ ‏لى “‏خلاص‏”.‏

وعَمَلْت‏ ‏مِنِّى ‏اللى ‏أنا‏ ‏هوه‏ ،‏

كلُّهْ بْفَضْلُهْ

وباجَدِّدْ‏ ‏روحِى ‏من‏ ‏جُوَّهْ‏، ‏

‏ ‏وباغَنِّى ‏مع‏ ‏نَفْسِى ‏بْنَفْسِي

‏        ‏فى ‏الناس‏، ‏بالناس‏.‏

(6)

ما‏ ‏تْصَدَّقشى ‏إن‏ ‏الواحد‏ ‏لازم‏ ‏يعرف‏ ‏أصله‏ ‏وفصله‏،‏

‏                                     ‏ما‏ ‏تصدقشي‏.‏

ما‏ ‏تصدقشى ‏إن‏ ‏الدنيا‏ ‏راح‏ ‏منها‏ ‏الخير،‏

ولا‏ ‏إن‏ ‏الناس‏ ‏دول‏ ‏شر‏،

ولا‏ ‏إن‏ ‏كلامّهم‏ ‏قَـرّ‏،

ولا‏ ‏إن‏ ‏الأرض‏ ‏ملانه‏ ‏كـُفــَّار‏،‏

ولا‏ ‏إن‏ ‏البير‏ ‏دا‏ ‏مالوهشى ‏قرار‏،‏

(7)

ما‏ ‏تقولشى “‏لوْ‏” .. ‏وما‏ ‏تندمشي‏.‏

ما‏ ‏تقولشى “‏بكرَهْ‏” ‏ما‏ ‏ينفـعشـِي‏.‏

ما‏ ‏تقولشِى “‏همـَّا” ‏ما‏ ‏تهربـشي‏. ‏

ما‏ ‏تقولشى “‏ما‏ ‏خدتش‏” ‏إدوني‏.‏

ما‏ ‏تقولشِى “‏ما‏ ‏شفتش‏” ‏ورُّونِي‏. ‏

عايز‏ !‏؟‏ ‏

دَوّرْ‏ ‏واتْخَانِقْ‏،‏

وساعتها‏ ‏حاتلقى ‏عمار‏ ‏فى ‏عمار‏،‏

وحا‏ ‏تعرف‏ ‏معنى ‏لأىّ ‏كلام‏، ‏و‏”‏تكونْ‏”،….‏و‏”‏تعيشْ‏”،‏

وتغنى ‏الغنيوَه‏ ‏الحـلـوه‏: ‏

ماانت‏ ‏عارفها‏، ‏

جوَّاك‏، ‏برَّاك‏، ‏ماليَا‏ ‏الدنيا‏.‏

 

[1] – يحيى الرخاوى، (2017) ديوان: أغوار النفس، الطبعة الثانية، منشورات جمعية الطب النفسى التطورى، وقد كانت طبعته الأولى،1978 منشورات دار الغد للثقافة والنشر، والكتاب متاح فى مكتبة الأنجلو المصرية وفى منفذ مستشفى د. الرخاوى  للصحة النفسية شارع 10، وفى مؤسسة الرخاوى للتدريب والأبحاث العلمية: 24 شارع 18 من شارع 9 مدينة المقطم، كما يوجد أيضا بموقع المؤلف، وهذا هو الرابط  www.rakhawy.net.